Historia Najstarszej Szkoły w Kielcach

W sercu Kielc bije edukacyjne dziedzictwo, którego korzenie sięgają głęboko w przeszłość. Mowa o Szkole Podstawowej nr 1 im. Stanisława Staszica, powszechnie uznawanej za najstarszą placówkę oświatową w mieście. Jej dzieje to nie tylko zapis rozwoju pedagogiki, ale także świadectwo zmieniających się epok, walk o wolność i tożsamość narodową. Zapraszamy w podróż przez wieki, by poznać niezwykłą opowieść o szkole, która od ponad 200 lat kształtuje umysły i charaktery kielczan.

Geneza i Początki: Fundamenty Kieleckiej Oświaty

Historia Szkoły Podstawowej nr 1 im. Stanisława Staszica w Kielcach, najstarszej szkoły powszechnej w mieście, jest ściśle związana z ideami polskiego oświecenia i postacią wybitnego myśliciela – Stanisława Staszica. To właśnie on, jako czołowy ideolog, rozumiał kluczową rolę edukacji w rozwoju narodu. Jego działalność przyczyniła się do wzrostu liczby szkół parafialnych, zwanych wówczas elementarnymi, w których duży nacisk kładziono na wysoki poziom nauczania, a także na pielęgnowanie języka ojczystego i historii. Pod wpływem tych progresywnych idei, w 1819 roku, świadome społeczeństwo Kielc i okolicznych wsi podjęło decyzję o zorganizowaniu pierwszej świeckiej szkoły w mieście. To przełomowe wydarzenie miało miejsce 10 maja 1819 roku, kiedy to zwołano przedstawicieli miasta i sześciu przyległych wsi do urzędu burmistrza, aby zawiązać Towarzystwo Szkoły Elementarnej w Kielcach. Był to akt o ogromnym znaczeniu dla lokalnej społeczności.

Początki pracy tej jednoklasowej Szkoły Elementarnej Płci Męskiej w Kielcach były skromne, ale pełne zapału. Pierwszymi nauczycielami byli Michał Szoiński w szkole męskiej oraz Janina Wyrzykowska w szkole żeńskiej. Michał Szoiński pełnił swoją funkcję w latach 1819–1821. Nauka w szkole była dobrowolna, a rok szkolny trwał od 1 października do 24 lipca, podzielony na dwa półrocza. Co ciekawe, zapisy uczniów do szkoły trwały przez cały rok. Do szkoły w miastach mogły uczęszczać dzieci od 6 roku życia, a najczęściej kończyły naukę w wieku 11 lub 12 lat. Program nauczania w pierwszym roku działalności szkoły męskiej był dość obszerny i obejmował takie przedmioty jak: religia, nauka obyczajowa, język polski, język niemiecki, język łaciński, język francuski, rachunki oraz kaligrafia.

Program Nauczania w Początkach Szkoły (1819)

Funkcjonowanie Szkoły w Czasach Polityki Rusyfikacyjnej

W drugiej połowie XIX wieku polskie szkolnictwo, w tym kielecka „Jedynka”, znalazło się pod silnym wpływem polityki rusyfikacji. Już w 1865 roku nauczyciele szkół elementarnych w Królestwie Polskim otrzymali nakaz nauczania języka rosyjskiego, początkowo jako nadobowiązkowego. Mimo że język polski pozostał językiem nauczania, stopniowo dążono do przekształcenia szkoły w placówkę z rosyjskim językiem wykładowym. Od 1867 roku zaczęto wprowadzać rosyjskie podręczniki, a w 1869 roku Dyrekcja Naukowa Kielecka, organ nadrzędny szkół, przesłała nowy, zalecany tygodniowy przydział przedmiotów. Obowiązywały wówczas: religia, alfabet i czytanie rosyjskie, alfabet i czytanie polskie, pisanie cyfr i liczb, czytanie rosyjskie, rosyjskie zasady pisowni, czytanie polskie, polskie zasady pisowni, arytmetyka, liczenie pamięciowe, geografia, nauka gospodarstwa wiejskiego, kaligrafia, śpiew kościelny oraz czytanie powiastek i opowiadań. Praktyczna realizacja rusyfikacji została prawnie usankcjonowana ukazem carskim z 1871 roku, który oficjalnie wprowadził obowiązek nauki czytania i pisania w języku rosyjskim.

Nauczyciele do kieleckiej szkoły elementarnej byli wybierani spośród osób znanych z nieposzlakowanego prowadzenia się i posiadających niezbędną wiedzę do nauczania elementarnego. Szkoła Elementarna Męska często służyła jako miejsce praktyk pedagogicznych, a uczących w niej nauczycieli uznawano za najlepszych. Niestety, mimo formalnego zakazu, bicie dzieci było zjawiskiem powszechnym i nie wzbudzało większego zainteresowania władz. W 1897 roku Jednoklasową Szkołę Męską przekształcono w Kielecką Dwuklasową Męską Szkołę Początkową, z pięcioma oddziałami i sześcioletnim kursem nauki. Była to jedyna szkoła rządowa tego typu w Kielcach. W czasie rewolucji 1905 roku, uczniowie szkół średnich, a także dwuklasowej szkoły męskiej, przystąpili do strajku szkolnego w Kielcach, walcząc o polską szkołę. W wyniku tych działań władze carskie zostały zmuszone do pewnych ustępstw: od 1905 roku nauka języka polskiego miała odbywać się po polsku, zwiększono liczbę godzin na religię i język polski, a także pozwolono uczyć po polsku arytmetyki w szkołach jednoklasowych i pierwszej klasie szkół dwuklasowych. W 1912 roku zatwierdzono przepisy o powołaniu nowego typu szkół, tzw. wyższych początkowych, w związku z czym szkoła dwuklasowa męska została przekształcona w taką właśnie placówkę.

Publiczna Sześcioklasowa Szkoła Męska w Czasie I Wojny Światowej

Wybuch I wojny światowej i zajęcie ziem polskich przez Niemcy i Austro-Węgry przyniosły nowe wyzwania. Kielce znalazły się pod okupacją austro-węgierską, a władze austriackie szybko przejęły kontrolę nad organizacją szkolnictwa, poddając całą działalność oświatową nadzorowi Wojskowej Komendy Obwodowej. Od 1915 roku Dwuklasowa Szkoła Elementarna Męska zmieniła nazwę na Publiczną Sześcioklasową Szkołę Męską i mieściła się w budynku przy ulicy Leśnej 1. W szkole początkowej obowiązywało bezpłatne nauczanie dzieci między szóstym a dwunastym rokiem życia, niezależnie od przynależności państwowej czy wyznaniowej. Celem władz okupacyjnych było wpajanie dzieciom wiernopoddańczych uczuć w stosunku do cesarza i króla Franciszka Józefa, a także poświęcano wiele uwagi wychowaniu moralno-religijnemu. Nauczyciele zobowiązani byli do pilnowania, aby uczniowie pod ich opieką w każdą niedzielę i święto uczęszczali do kościoła katedralnego na naukę kościelną.

W kwietniu 1917 roku, na zebraniu rady pedagogicznej, wystąpiono z propozycją nadania szkole imienia Stanisława Staszica. We wrześniu 1917 roku szkołę przeniesiono do budynku przy ulicy Pocztowej (obecnie Sienkiewicza 8), co spowodowało opóźnienie rozpoczęcia nauki. Rok szkolny 1917/1918 okazał się przełomowy dla polskiego szkolnictwa. Wzrosła wówczas działalność ugrupowań niepodległościowych, które domagały się usunięcia nauki języka niemieckiego ze szkół. Już 29 października 1917 roku władze okupacyjne przesłały zarządzenie informujące, że z dniem 1 listopada 1917 roku szkolnictwo na tym terenie przechodzi pod zarząd polskiej władzy szkolnej.

Organizacja Szkoły w Latach 1918-1939 (Dwudziestolecie Międzywojenne)

Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości, szkoła kontynuowała swoją działalność. Funkcję kierownika nadal pełnił Marian Łebkowski. Przez całe dwudziestolecie międzywojenne placówka pozostała szkołą męską, początkowo sześcioklasową (w roku szkolnym 1918/1929), a później siedmioklasową. Zmieniała również nazwy: najpierw Szkoła Powszechna Męska im. Stanisława Staszica w Kielcach, następnie Publiczna Szkoła Powszechna im. Stanisława Staszica w Kielcach. W tym okresie kierownikami byli kolejno: Marian Łebkowski (1918-1929), Antoni Sędek (1929-1932), Alicja Kulczycka (1932-1933) i Edmund Gluth (1933-1939).

Z zachowanych dokumentów wynika, że 1 grudnia 1922 roku do Siedmioklasowej Szkoły Męskiej im. Stanisława Staszica uczęszczało 839 uczniów. Niestety, wielu chłopców rezygnowało z nauki, często z przyczyn rodzinnych lub z powodu trudności z programem. W 1925 roku w szkole pracowało 20 nauczycieli (11 mężczyzn i 9 kobiet), a etat nauczyciela wynosił 39 godzin tygodniowo. Godzina lekcyjna trwała 50 minut, z możliwością skrócenia do 45 minut za zgodą kuratora. Szkoła liczyła wówczas 20 oddziałów, z czego 566 dzieci uczyło się rano, a 302 po południu. Zatrudniono również lekarza szkolnego, Pawła Dziekońskiego, na 4 godziny tygodniowo, a także na stałe stróża i woźnego.

Warunki zdrowotne i fizyczne uczniów były trudne. Szkoła nie posiadała sali gimnastycznej, a lekcje wychowania fizycznego odbywały się na podwórku lub w wynajętych salach. Większość uczniów pochodziła z rodzin ubogich lub bardzo ubogich, często bezrobotnych, robotników czy drobnych rzemieślników. W związku z tym szkoła była „odbiorcą” różnorodnych form pomocy charytatywnej. Organizowano akcje dożywiania dla najbiedniejszych dzieci, a w czasie ferii zimowych półkolonie, gdzie uczniowie mieli zajęcia świetlicowe, dostęp do czytelni i posiłki. Nauczyciele poświęcali swój prywatny czas na opiekę nad uczniami. Najbiedniejsi otrzymywali bezpłatne zeszyty i książki z funduszy Polskiej Macierzy Szkolnej. Ubrania i inne niezbędne środki do życia dostarczały różne stowarzyszenia i instytucje publiczne, takie jak Rada Szkolna Miejska, Powiatowy Fundusz Pracy w Kielcach, Związek Pracy Obywatelskiej Kobiet w Kielcach, Zarząd Miejski, Zrzeszenie Komitetów Rodzicielskich Publicznych Szkół Powszechnych w Kielcach oraz „Rodzina Wojskowa”.

Organizacje i Działalność Pozalekcyjna (1918-1939)

Szkoła starała się nie tylko uczyć, ale także dostarczać rozrywek. Już w 1922 roku zorganizowano czterodniową wycieczkę do Krakowa, a podobne wyjazdy odbywały się w kolejnych latach. Chór szkolny cieszył się wysokim poziomem, o czym świadczy prośba proboszcza parafii katedralnej z 1932 roku o uświetnienie uroczystego nabożeństwa. Uczniowie odnosili także sukcesy w innych dziedzinach, np. w 1929 roku na „Wystawie eksponatów szkół powszechnych” w Krakowie, praca uczniów zatytułowana „Przemysł miejscowy-Kielce” została oceniona bardzo wysoko. Jako szkoła publiczna, placówka realizowała zalecenia Ministerstwa Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, a uczniowie obowiązkowo uczestniczyli we wszystkich obchodach związanych z ważnymi wydarzeniami w życiu kraju. Nauczyciele mieli liczne obowiązki, od kursów doskonalących po dyżury na niedzielnych mszach i comiesięczne konferencje metodyczne.

Publiczna Siedmioklasowa Szkoła Męska w Czasie II Wojny Światowej

W obliczu zbliżającej się wojny, uczniowie Publicznej Szkoły Powszechnej nr 1 wzięli udział w przekazaniu sprzętu wojskowego, zakupionego ze składek dzieci, dla wojska w czerwcu 1939 roku. Rok szkolny 1938/39 zakończył się 21 czerwca dla 14 klas. Nowy rok szkolny 1939/1940 rozpoczął się w dramatycznych okolicznościach. Już 1 września 1939 roku, w dniu napaści hitlerowskiej, samoloty bombardowały okolice Kielc. Szkoła początkowo nie rozpoczęła zajęć, a dokumenty z tego okresu są skąpe. Dopiero pismo Kieleckiego Inspektoratu Szkolnego, na podstawie polecenia cywilnych władz niemieckich, nakazało otwarcie publicznych szkół powszechnych. Obowiązywały specjalne zarządzenia władz niemieckich, których nieprzestrzeganie groziło odpowiedzialnością według prawa wojennego. W roku szkolnym 1939/1940 zatrudniono nowych nauczycieli, a Stanisław Rychter, poprzedni Inspektor Szkolny, został zatrudniony jako nauczyciel.

W listopadzie i grudniu 1939 roku odbyły się konferencje nauczycielskie, na których przedstawiono politykę okupanta niemieckiego wobec polskiej oświaty. Autorytatywnie potwierdzono, że nauka historii, historii literatury oraz geografii Polski będzie zakazana. Aby zapobiec nauczaniu tych przedmiotów, okupant skonfiskował wszystkie podręczniki. W marcu 1941 roku zarekwirowano nawet pomoce do nauki fizyki i przyrządy do ćwiczeń cielesnych. Według sprawozdania z kwietnia 1941 roku, uczniowie Publicznej Szkoły nr 1 zajmowali trzy sale przy ulicy Leonarda i trzy przy ulicy Mickiewicza. Łącznie w klasach I-VII uczyło się 11 oddziałów. W czerwcu 1941 roku zarekwirowano wszelkie mapy, obrazy o treści historycznej i portrety polskich dostojników państwowych. Kierownik szkoły, Edmund Gluth, wspominał w wywiadzie z 1989 roku, jak sprytnie udało mu się uratować mapy, ukrywając je w rulonach papieru do zaciemniania okien, co uratowało zarówno jego, jak i chłopców przed represjami.

Wizytacje władz szkolnych często zamieniały się w rewizje. W przypadku zajęcia szkoły przez wojsko lub z innych przyczyn nauczycielom nie wypłacano pensji. Od 1940 roku szkoły obciążano dodatkowymi zajęciami, zmuszając dzieci do zbierania złomu, szmat, makulatury, ziół, hodowli jedwabników, pszczół czy tępienia chwastów. Wszystko to odbywało się kosztem nauki. Zabroniono działalności spółdzielni uczniowskich i innych organizacji społecznych, w tym nawet Polskiego Czerwonego Krzyża. W marcu 1940 roku zarządzono usunięcie nazwisk patronów z tablic i pieczątek – szkoły używały jedynie numerów. Nowym inspektorem szkolnym w Kielcach od 1942 roku został Niemiec Rainer; poprzedni, Marian Kalicki, zmarł w obozie koncentracyjnym. Wszystkie zarządzenia do szkół pisano w języku niemieckim, niektóre z tłumaczeniem polskim.

W roku szkolnym 1942/43 w szkole nr 1 uczyli się sami chłopcy w klasach I-VII. Do szkoły, według tzw. przymusu, uczęszczali uczniowie od 7 do 14 roku życia, bez względu na to, czy ukończyli siedmioklasową szkołę, czy nie. Wśród uczniów, często niedożywionych, szerzyły się choroby, m.in. tyfus, co powodowało wzrost absencji. Na terenie szkoły nie prowadzono dokarmiania dzieci, a trudności z opałem groziły awariami sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. Utrudnieniem była również oszczędność papieru – uczniowie mogli otrzymać nowy zeszyt dopiero po oddaniu zapisanego na makulaturę.

Mimo tych trudności, w szkole nr 1 od wybuchu wojny działały komplety tajnego nauczania. W 1940 roku do szkoły uczęszczało 560 uczniów, a na komplety tajnego nauczania 102. W 1944/45 liczba ta wzrosła do 103 uczniów. Edmund Gluth, ówczesny kierownik, wspominał brawurową sytuację, gdy podczas tajnej lekcji pojawili się niemieccy inspektorzy, a uczniowie udawali, że są karani klęczeniem z ciężkimi książkami, dzięki czemu uniknęli aresztowania. Szkoła nr 1 zajmowała pierwsze miejsce w Kielcach pod względem liczby uczniów tajnego nauczania. W styczniu 1945 roku, po ofensywie radzieckiej i wyzwoleniu Kielc, budynek szkoły nr 1 przy ulicy Sienkiewicza 8 również był częściowo zniszczony. Konieczne były pilne naprawy, które zorganizował nowo powołany Komitet Rodzicielski. Obowiązki kierownika pełnił Stefan Bocheński. Tak zakończył się trudny okres wojny i okupacji.

Działalność Szkoły w Latach 1945-1972

Po wyzwoleniu, nowy rok szkolny 1945/46 rozpoczęło 484 uczniów w 12 oddziałach. Mimo trudnych warunków, praca szkoły nr 1 im. Stanisława Staszica toczyła się już spokojnie pod kierownictwem Edmunda Glutha. Wznowiły działalność organizacje szkolne, takie jak PCK (157 uczniów), zajmujący się przydziałem tranu i odzieży, organizowaniem kącików czystości i szkolnych uroczystości. Od stycznia 1946 roku wznowiło pracę harcerstwo, a biblioteka, dysponująca wówczas 267 tomami, ponownie udostępniała księgozbiór. Od razu po wyzwoleniu wznowiono naukę historii, a w szkole wprowadzono nowe programy nauczania z języka polskiego, historii i geografii oraz opracowano nowy regulamin.

Dzięki staraniom rodziców, przed rokiem szkolnym 1946/47 gruntownie odremontowano budynek szkoły. W październiku 1946 roku uczyło się w niej 548 chłopców. Rok szkolny dzielił się na 4 okresy. Dla wyrównania poziomu utworzono tzw. ciągi I stopnia, skupiające uczniów klas II-III, co było wyzwaniem ze względu na zróżnicowany wiek uczniów i brak podręczników. W okresie stalinizmu szkoła musiała iść z ogólnie obowiązującymi kierunkami życia społecznego. Wprowadzono obowiązkowo język rosyjski, a religia stała się przedmiotem nadobowiązkowym. W szkole miały działać takie organizacje jak ZMP, Służba Polsce i Samorząd Szkolny, wspierające pracę ideowo-wychowawczą.

W 1951 roku nastąpiła istotna zmiana – Publiczna Szkoła Powszechna nr 1 im. Stanisława Staszica stała się szkołą koedukacyjną, co oznaczało, że zaczęły do niej uczęszczać również dziewczęta. Zmieniło się również kierownictwo – Sylwester Kowalczewski objął funkcję dyrektora. Szkoła borykała się z trudnościami finansowymi i lokalowymi; rejon szkoły był rozległy, a wielu uczniów uczęszczało do innych placówek. Brakowało odpowiedniego placu do gier, boiska i sali gimnastycznej, co utrudniało zajęcia z kultury fizycznej (korzystano z sali SP nr 2). Mimo to, uczniowie brali udział w imprezach sportowych, takich jak Biegi Narodowe i igrzyska międzyszkolne. Od 1953 roku szkołą kierował Czesław Marchlewski.

W latach powojennych biblioteka szkolna rozwijała się, a w 1956 roku liczyła już 2557 tomów. Wprowadzano nowe programy nauczania. W roku szkolnym 1960/1961 szkoła zmagała się z trudnościami lokalowymi, gdy liczba uczniów wzrosła do 900 w 23 oddziałach z powodu likwidacji szkoły im. Piotra Ściegiennego. To doprowadziło do nauki na trzy zmiany, a nawet przez 6 dni w tygodniu. Mimo tych wyzwań, szkoła nr 1 zajęła 4 miejsce w Kielcach pod względem wyników nauczania i otrzymała ocenę bardzo dobrą po wizytacji.

W roku szkolnym 1966/67, wraz z reformą szkolną, powstała ośmioklasowa szkoła podstawowa, co jeszcze bardziej pogorszyło warunki lokalowe. Dnia 14 listopada 1967 roku drużynie harcerskiej nadano imię Tadeusza Kościuszki. W 1969 roku Szkoła Podstawowa im. Stanisława Staszica uroczyście obchodziła 150. rocznicę swojego istnienia. Otrzymała odznakę „Za zasługi dla Kielecczyzny”, a honorowy patronat objęła Akademia Górniczo-Hutnicza w Krakowie. Odsłonięto popiersie Stanisława Staszica i wmurowano pamiątkowe tablice. Rodzice i byli uczniowie ufundowali sztandar, który został udekorowany odznaczeniem. Niestety, mimo sukcesów, od 1968 roku liczba uczniów malała, a trudne warunki lokalowe (brak korytarzy, sali gimnastycznej, świetlicy) pozostały wyzwaniem. W roku szkolnym 1971/72 kierownictwo objęła Adela Michta. Mimo bardzo dobrych wyników w pracy z młodzieżą, ze względu na trudne warunki lokalowe i zmniejszającą się liczbę dzieci w rejonie, decyzją władz miejskich „Jedynka” została rozwiązana. Dokumentację i księgozbiór przekazano do Szkoły Podstawowej nr 10. Kontynuacją tradycji „Starej Jedynki” jest Szkoła Podstawowa nr 1 im. Stanisława Staszica, mieszcząca się od 1978 roku przy ulicy Staffa 7 na osiedlu Bocianek.

Kontynuacja Tradycji „Staszicowskiej Jedynki” (1978-2005)

Nowa siedziba „Staszicowskiej Jedynki” na kieleckim osiedlu Bocianek, przy ulicy Staffa 7, rozpoczęła swoją działalność w 1978 roku. Początkowo oddano do użytku tylko główny pawilon, a budowa sali gimnastycznej i pawilonu zajęć pozalekcyjnych zakończyła się dopiero w 1980 roku. W latach 1979/1980 i 1980/1981 budynek gościł dwie szkoły podstawowe – nr 1 i nr 30 – co wiązało się z dalszymi utrudnieniami. Mimo oddania nowego budynku dla SP nr 30 w roku szkolnym 1981/82, w „Jedynce” nadal uczono się na trzy zmiany, a w niektórych latach nawet przez 6 dni w tygodniu, aż do 1986/1987 roku. W latach dziewięćdziesiątych nastąpiła wyraźna poprawa warunków pracy zarówno dla uczniów, jak i nauczycieli. Liczba pracowni nauczania początkowego zmniejszyła się z 12 do 5, a szkoła zyskała odrębną salę gimnastyczną dla klas I-III. Od 1990 roku biblioteka i czytelnia stały się dwoma osobnymi pomieszczeniami, co pozwoliło na pomieszczenie bogatego księgozbiory liczącego 17 000 woluminów, a także na organizowanie konkursów i spotkań.

Działalność Dydaktyczna i Rozwój Uczniów

Od początku istnienia szkoły na Bocianku dyrekcja i nauczyciele poszukiwali niekonwencjonalnych metod nauczania. Sprzyjały temu dobre wyposażenie pracowni, doświadczenie kadry pedagogicznej, a także przynależność od 1994 roku do Towarzystwa Szkół Twórczych (TST). Funkcjonowały liczne zajęcia pozalekcyjne, takie jak koła dramatyczne, matematyczne, plastyczne, geograficzne czy miłośników książki. Tego typu działalność oraz innowacyjne metody nauczania motywowały uczniów do rozwijania indywidualnych zainteresowań i uzdolnień. Ważnym elementem rozbudzania intelektualnego najzdolniejszej młodzieży były konkursy przedmiotowe, dające możliwość głębszego poznania wiedzy i zdobywania umiejętności wykraczających poza standardowe programy nauczania. Uczniowie Szkoły Podstawowej nr 1 odnosili liczne sukcesy w olimpiadach i konkursach przedmiotowych.

Wielu wychowanków „Jedynki” to dziś znani lekarze, inżynierowie i nauczyciele. Od 1985 roku najlepszym uczniom przyznawana jest prestiżowa nagroda „Ucznia Roku” przez Radę Pedagogiczną i Samorząd Uczniowski. Innym cenionym wyróżnieniem jest „Nagroda Staszicowska”, przyznawana uczniom klas VI według specjalnego regulaminu. Nauczyciele szkoły stale doskonalą swoje umiejętności, pracując w trzech zespołach samokształceniowych: humanistycznym, matematyczno-przyrodniczym i nauczania początkowego.

Sport w Życiu Szkoły

Sport w życiu „Jedynki” zawsze cieszył się niesłabnącym zainteresowaniem młodzieży i wsparciem dyrekcji, rady pedagogicznej oraz rodziców. W trosce o rozwój fizyczny uczniów, oprócz obowiązkowych lekcji wychowania fizycznego, prowadzono zajęcia w ramach Szkolnego Klubu Sportowego (SKS). Szkoła odnosiła wiele sukcesów sportowych, zarówno indywidualnych, jak i zespołowych, zwłaszcza w grach drużynowych, takich jak piłka nożna, koszykówka i piłka ręczna. Uczniowie „Jedynki” zajmowali również czołowe miejsca w pływaniu. W 1988 roku szkoła została uznana za najlepszą w województwie kieleckim w pływaniu sportowym, zdobywając 10 tytułów mistrzów okręgu i 17 wicemistrzów. Ukoronowaniem tych osiągnięć było zdobycie przez uczennicę Katarzynę Gorlowską VI miejsca w Mistrzostwach Polski Juniorów w pływaniu w 1988 roku. Prestiżowy tytuł „Sportowca Roku” jest przyznawany uczniom klas VIII za wybitne osiągnięcia sportowe. Od wielu lat Międzynarodowy Dzień Dziecka obchodzony jest w szkole jako Dzień Sportu, z programem rekreacyjno-sportowym, grami zespołowymi i zawodami, które dostarczają dzieciom wiele radości i satysfakcji.

Często Zadawane Pytania (FAQ)

1. Jaka jest najstarsza szkoła w Kielcach?

Najstarszą szkołą powszechną w Kielcach jest Szkoła Podstawowa nr 1 im. Stanisława Staszica, której początki sięgają 1819 roku, kiedy to powstała jako pierwsza świecka szkoła w mieście.

2. Kto był patronem najstarszej szkoły?

Patronem szkoły jest Stanisław Staszic, wybitny ideolog polskiego oświecenia, który odegrał kluczową rolę w rozwoju szkolnictwa w Polsce.

3. Kiedy szkoła stała się koedukacyjna?

Publiczna Szkoła Powszechna nr 1 im. Stanisława Staszica stała się szkołą koedukacyjną w 1951 roku, co oznaczało, że zaczęły do niej uczęszczać zarówno chłopcy, jak i dziewczęta.

4. Dlaczego pierwotna siedziba szkoły została zamknięta?

Pierwotna siedziba szkoły przy ulicy Sienkiewicza 8 została rozwiązana w 1972 roku decyzją władz miejskich, głównie ze względu na trudne warunki lokalowe oraz zmniejszającą się liczbę dzieci w rejonie.

5. Gdzie obecnie mieści się Szkoła Podstawowa nr 1 im. Stanisława Staszica?

Obecnie Szkoła Podstawowa nr 1 im. Stanisława Staszica mieści się w nowym budynku przy ulicy Staffa 7 na osiedlu Bocianek w Kielcach. Działalność w tej lokalizacji rozpoczęła w 1978 roku, kontynuując tradycje historycznej „Jedynki”.

6. Jakie trudności napotykała szkoła podczas II wojny światowej?

Podczas II wojny światowej szkoła doświadczyła silnej polityki okupanta niemieckiego, w tym zakazu nauki historii i geografii Polski, konfiskaty podręczników i pomocy naukowych, a także zmuszania uczniów do zbiórek surowców. Mimo to, w szkole działało tajne nauczanie.

7. Czy szkoła odnosiła sukcesy sportowe?

Tak, Szkoła Podstawowa nr 1 im. Stanisława Staszica odnosiła liczne sukcesy sportowe, zwłaszcza w grach drużynowych (piłka nożna, koszykówka, piłka ręczna) oraz w pływaniu. W 1988 roku uznano ją za najlepszą w województwie kieleckim w pływaniu sportowym, a uczennica Katarzyna Gorlowska zajęła VI miejsce w Mistrzostwach Polski Juniorów.

Zainteresował Cię artykuł Historia Najstarszej Szkoły w Kielcach? Zajrzyj też do kategorii Edukacja, znajdziesz tam więcej podobnych treści!