Grodzisk Wielkopolski: Odkryj Jego Sekrety

Grodzisk Wielkopolski to miasto o niezwykłej historii, które powstało z połączenia dwóch odrębnych organizmów miejskich. Ta unikalna geneza ukształtowała jego charakter, pozostawiając czytelne ślady w urbanistyce i architekturze. Odwiedzając Grodzisk, można wciąż dostrzec kolisty przebieg dawnych umocnień wokół średniowiecznego centrum i prostokątną siatkę ulic nowego miasta, założonego w XVI wieku. To fascynująca podróż w czasie, która pozwala zrozumieć, jak dwie odrębne osady, połączone dziś ulicą Szeroką, zrosły się w jedno tętniące życiem miasto, skrywające wiele cennych zabytków i niezwykłych historii.

Sekrety Powstania Miasta: Dwa Oblicza Grodziska Wielkopolskiego

Historia Grodziska Wielkopolskiego jest ściśle związana z jego dualnym pochodzeniem. Pierwszy, średniowieczny organizm miejski, rozwijał się na niewielkim wzniesieniu, otoczony niegdyś fosą i wałem drewniano-ziemnym. Drugie miasto, założone 2 listopada 1593 roku przez Jana Ostroroga, rozciągało się na północ od granic „starego” Grodziska. To właśnie do tej nowej osady licznie napływali innowiercy, w tym przede wszystkim bracia czescy, którzy wnieśli swój wkład w kulturowy rozwój regionu. Te dwie części miasta zostały połączone ulicą, która pierwotnie nosiła nazwę Staromiejskiej, by w 1809 roku, po uregulowaniu i poszerzeniu, stać się ulicą Szeroką. Dziś spacerując po Grodzisku, nadal można odczytać tę dwuczłonową strukturę: kolisty układ starego miasta i prostokątną siatkę ulic nowszej części, co stanowi o jego urbanistycznej wyjątkowości.

Sakralne Dziedzictwo Grodziska: Świątynie Pełne Historii

Kościół poewangelicki

W samym sercu Placu Powstańców Wielkopolskich, dawnego Nowego Rynku, wznosi się imponujący kościół poewangelicki. Choć obecna budowla została oddana do użytku 6 czerwca 1905 roku, w tym miejscu wcześniej znajdowała się inna świątynia. Po 1945 roku kościół uległ dewastacji, by od 1957 roku stać się kościołem katolickim, poświęconym po remoncie 30 października 1960 roku. Zbudowany z cegieł, z kamiennym cokołem i dużą częścią fasady, w którą wtopiono wieżę – początkowo kwadratową, wyżej ośmioboczną – stanowi przykład solidnej architektury. Nad wejściem uwagę przyciąga efektowna mozaika z postacią Chrystusa, a pod nią drewniany fryz ze scenami z jego życia, będący rzeźbą A. Boche. Wnętrze poprzecznie usytuowanej nawy nakryto drewnianym pseudosklepieniem kolebkowym, a witraże pochodzą z połowy lat 80. XX wieku.

Kościół farny św. Jadwigi

Bez wątpienia najcenniejszym zabytkiem miasta jest kościół farny św. Jadwigi. Najstarsza wzmianka o grodziskim kościele pochodzi z 1401 roku, choć przypuszcza się, że założenie parafii miało miejsce już po 1267 roku. Pierwotną drewnianą budowlę zastąpiła świątynia gotycka, wzniesiona po 1426 roku. Mury gotyckie, choć dziś ukryte pod tynkiem, nadal kształtują trójboczne zamknięcia prezbiterium oraz zarysy ostrołukowych portali w fasadach północnej i południowej. Przebudowa kościoła, która nadała mu obecny charakter, była dziełem Krzysztofa Bonadury starszego, nadwornego muratora Opalińskich, pochodzącego z Włoch (przypuszczalnie z Padwy). Bonadura, wzorując się na kościele Santa Giustina w Padwie, działał w Grodzisku od około 1615 roku. Poświęcenia kościoła dokonano w 1649 roku, choć prace budowlane zakończono dopiero 23 lata później. Historia świątyni obfituje w dramatyczne wydarzenia – w 1752 roku w wieżę uderzył piorun, a w 1864 spaliła się kopuła, odrestaurowana w kolejnym roku. W 1865 roku powstało nowe zwieńczenie wieży i dobudowana od strony południowej zakrystia. Podczas okupacji hitlerowskiej kościół służył jako magazyn, a w 1944 roku Niemcy zdarli blachę z głównej kopuły. Wnętrze zostało odnowione w latach 1966-67 przez Teodora Szukałę i Henryka Kota. Nad kopułą wznosi się blaszana figura św. Floriana z herbem i inicjałami ostatniego fundatora kościoła oraz datą ukończenia robót, mająca chronić miasto przed burzami i pożarami. Kościół farny charakteryzuje się jedną nawą z podwójnymi kaplicami po bokach, prezbiterium od wschodu oraz wieżą od zachodu, zwieńczoną hełmem. Prezbiterium i kaplice kryte są kolistymi kopułami, a elewacje zdobione są kilkoma kondygnacjami nisz i wnęk, typowych dla twórczości Bonadury. W prawej kaplicy znajduje się rokokowy ołtarz z cennym obrazem Matki Boskiej Różańcowej z 1640 roku, pędzla Bartłomieja Strobla, nadwornego malarza króla Władysława IV.

Kościół pobernardyński

Na narożniku ulic Bukowskiej i 3 Maja wznosi się barokowy kościół pobernardyński. Bernardynów osadził tu w 1662 roku kasztelan nakielski Jan Leopold Opaliński, choć pierwotna zgoda biskupa Wojciecha Tolibowskiego z 12 listopada 1661 roku dotyczyła zakonu reformatów. Szczyt kościoła i dwukondygnacyjny hełm wieży pochodzą prawdopodobnie z 1739 roku. Od kasaty klasztoru około 1830 roku, jest to kościół filialny parafii farnej. Jednonawową budowlę z poprzeczną nawą i prosto zamkniętym prezbiterium nakrywa sklepienie kolebkowe. Wewnątrz znajdują się ołtarze z obrazami malarzy zakonnych; w ołtarzu głównym widnieje obraz z około 1662 roku przedstawiający Adorację Imienia Jezusa przez króla Jana Kazimierza, świętych i dostojników. Po lewej stronie umieszczono nagrobek w formie ołtarzyka z dekoracją rokokową wojewody sieradzkiego Wojciecha Opalińskiego.

Kościół pod wezwaniem Świętego Ducha

Świątynia została wzniesiona w 1663 roku staraniem księdza Jana Wolsztyńskiego, na miejscu kaplicy z 1426 roku, która również była pod wezwaniem św. Ducha. Jest to budowla o konstrukcji zrębowej, z zewnątrz oszalowana. Od strony wschodniej wznosi się dwukondygnacyjna wieża konstrukcji słupowej z kruchtą w przyziemiu, zwieńczona dachem namiotowym, pokrytym blachą, podobnie jak dwuspadowe dachy świątyni. Od strony północnej do kościoła przylega zakrystia z muru pruskiego, nakryta dachem trójspadowym. Jest to świątynia na planie prostokąta, jednonawowa, z wydzielonym balaskami prezbiterium. Całość nakryta jest płaskim stropem, a ściany wzmocnione lisicami i zastrzałami. Ściany zdobi polichromia z drugiej połowy XVIII wieku, odsłonięta w 1951 roku przez Teodora Szukałę. Na ścianach bocznych nawy znajdują się iluzjonistyczne malowane ołtarze, imitujące architektoniczne obramienia z kolumnami i zwieńczeniami. W ołtarzu po lewej, południowej, w polu środkowym umieszczono obraz Matki Bożej Pocieszenia, datowany na drugą połowę XVII stulecia. W zwieńczeniu widnieje wizerunek nieznanego imienia Świętego – męczennika z XVIII wieku. Po stronie przeciwnej nawy, północnej, znajduje się drugi ołtarz boczny, a w jego polu środkowym obraz przedstawiający scenę Zesłania Ducha Świętego. W zwieńczeniu ołtarzowym wizerunek św. Anny Samotrzeć. Obydwa obrazy datowane są na wiek XVIII. W części prezbiterialnej nawy, na ścianie zachodniej, widnieje tzw. paludament, czyli namalowana i udrapowana kotara, imitująca tło ołtarza głównego. W jego środkowej części, w okazałej akantowej ramie, znajduje się obraz św. Walentego – patrona przewlekle chorych, a zarazem zakochanych. Nad jego głową złocona aureola. W narożu lewym obrazu widnieją sylwetki chorych proszących o uzdrowienie, zaś w narożu prawym sylwetka zapewne fundatora świątyni, księdza Jana Wolsztyńskiego, oraz data 1663. Akantową dekorację ołtarza wspierają sylwetki aniołów. Nieco w głębi, tuż za ołtarzem, na tle rozpiętej kotary znajduje się krucyfiks z pierwszej połowy XIX wieku. W prezbiterium na ścianach wiszą dwa obrazy: z prawej wizerunek Matki Boskiej Pocieszenia, zaś z lewej XVII-wieczny obraz siostry wizytki św. Małgorzaty Marii Alacoque, której objawia się Najświętsze Serce Pana Jezusa. Przy ścianie południowej nawy znajduje się ambona z pierwszej połowy XVIII wieku, a w płycinach jej korpusu skromna dekoracja plastyczna. Ściany nawy zdobią jeszcze dwa obrazy: Serca Jezusa z lewej oraz Matki Bożej Pocieszenia z prawej. Ten ostatni jest darem od pielgrzymujących do sanktuarium Maryjnego w Górce Duchownej. Nawę od zachodu zamyka chór muzyczny, wsparty na dwóch słupach. Nieco dalej, w kruchcie wieżowej nad wejściem do nawy kościoła, znajduje się skromny ornament kwiatowy, pośród którego zawieszony jest mocno nadszarpnięty zębem czasu XVIII-wieczny krucyfiks.

Grota pw. Matki Boskiej z Lourdes

W listopadzie 1937 roku z inicjatywy Siostry Przełożonej Wacławy z Domu Zakonnego Sióstr Elżbietanek w Grodzisku Wielkopolskim wybudowano i poświęcono Grotę przyszpitalną pod wezwaniem Matki Boskiej z Lourdes. Jest to miejsce modlitwy i refleksji, które wpisuje się w duchowy krajobraz miasta.

Serce Grodziska: Ratusz, Studnia i Rynek

Ratusz

Pośrodku Starego Rynku dumnie wznosi się trójkondygnacyjny ratusz, pochodzący z pierwszej połowy XIX wieku. Budynek ten, będący świadkiem wielu historycznych wydarzeń, został uszkodzony podczas nalotu niemieckiego 27 stycznia 1945 roku. Odnowiony dwa lata później, przeszedł generalny remont w latach 1996-1998, podczas którego otrzymał charakterystyczną wieżyczkę, dopełniającą jego wygląd. Dziś jest to siedziba władz miasta, symbolizująca jego ciągłość i rozwój.

Studnia im. ojca Bernarda

Reprezentacyjny gmach grodziskiego ratusza natychmiast przyciąga uwagę przy wjeździe na Stary Rynek. Warto jednak przyjrzeć się dokładniej również stojącej naprzeciwko niego, w narożniku, starej średniowiecznej studni w ozdobnej zabudowie z drugiej połowy XIX wieku. Studnia imienia ojca Bernarda z Wąbrzeźna to prawdziwy symbol miasta, a legenda o cudownym wskrzeszeniu miejskiego źródła powtarzana jest z pokolenia na pokolenie od wieków. Powinna ją poznać każda osoba odwiedzająca Grodzisk Wielkopolski, by poczuć ducha tego miejsca.

Eklektyczna kamienica

Na narożniku ulicy Wawrzyniaka znajduje się eklektyczna kamienica, wybudowana pod koniec XIX wieku przez grodziskiego kupca Abrahama Herzfelda. Budynek, zbudowany z czerwonych cegieł, z tynkowanymi obramieniami otworów, loggią nad wejściem i dachem mansardowym, stanowi ciekawy przykład architektury tamtych czasów. Dawniej mieścił się tu Bank Spółdzielczy, a obecnie Cech Rzemiosł Różnych.

Plac Wiosny Ludów i dawna dzielnica żydowska

Warto wspomnieć, że początki gminy żydowskiej w Grodzisku Wielkopolskim, z własną bóżnicą, łaźnią i cmentarzem, sięgają XV wieku. Przez setki lat, aż do tragicznych czasów okupacji hitlerowskiej, społeczność żydowska żyła wspólnie z ludnością polską i niemiecką, tworząc bogatą historię miasta i wzbogacając jego kulturę.

Zabytkowa kamienica, ul. Szeroka 17

Jest to jeden z pierwszych mieszkalnych prywatnych domów murowanych w Grodzisku. Najbardziej prawdopodobna data jej powstania to lata 20. XVIII wieku, co czyni ją świadkiem wczesnej historii budownictwa miejskiego.

Grodzisk: Centrum Edukacji, Kultury i Sportu

Budynek szkolny (Szkoła Podstawowa nr 2 i Gimnazjum)

Budynek szkolny, w którym obecnie mieszczą się Szkoła Podstawowa nr 2 oraz Gimnazjum, powstał pod koniec XIX wieku. Na jego ścianie widnieje tablica z 1958 roku upamiętniająca 40. rocznicę wyruszenia do walki oddziału powstańców wielkopolskich, co podkreśla jego znaczenie dla lokalnej społeczności i historii.

Liceum Ogólnokształcące im. Juliusza Słowackiego

Gmach Liceum Ogólnokształcącego im. Juliusza Słowackiego, zbudowany w stylu „okrągłego łuku” w latach 1877-1885, pierwotnie służył jako niemiecka koedukacyjna szkoła średnia (progimnazjum). W 1927 roku rozpoczęło tu działalność gimnazjum miejskie, kontynuując tradycje edukacyjne.

Dworzec kolejowy

Przy ulicy Kolejowej znajduje się zespół zabudowań stacji kolejowej, powstały pod koniec XIX wieku. Jest to ważny element infrastruktury, który przyczynił się do rozwoju miasta.

Punkt widokowy

Przy przejeździe kolejowym, pomiędzy ulicą Kolejową a Nowy Świat, znajduje się zwracający uwagę odważną kolorystyką punkt widokowy. Ma on swoją historię i znaczenie dla lokalnej społeczności, oferując unikalną perspektywę na miasto.

Dworek

Na narożniku ulicy Kolejowej i Półwiejskiej, w 1896 roku grodziski budowniczy Franciszek Andrzejwski zbudował dom o ładnej bryle w stylu dworków, eklektyczny z elementami wczesnej secesji, dekorowany płaskorzeźbionymi ozdobami na elewacjach. Jest to piękny przykład architektury mieszkalnej z przełomu wieków.

Budynek Centrum Kultury RONDO

Dzisiejszy budynek Centrum Kultury „RONDO” posiada niezwykle ciekawą historię, która przez ponad 100 lat związana była z Kurkowym Bractwem Strzeleckim w Grodzisku. Dziś pełni funkcje kulturalne, będąc miejscem spotkań i wydarzeń artystycznych.

Stadion Miejski z zabytkową trybuną

Historia stadionu w Grodzisku Wielkopolskim sięga 1923 roku. Do dnia dzisiejszego zachowała się zabytkowa drewniana trybuna, będąca świadkiem wielu sportowych emocji. W latach 90. obiekt został rozbudowany o nową trybunę oraz obiekt hotelowy, a od 2003 roku stadion rozjaśniają maszty oświetleniowe. W latach 2000-2008 największe sukcesy na tym obiekcie odnosiła drużyna piłkarska Groclin Dyskobolia, dwukrotnie zdobywając tytuł Wicemistrza Polski oraz Puchar Polski. W Pucharze UEFA w sezonie 2003/2004 grodziska drużyna dotarła do trzeciej rundy, eliminując po drodze takie potęgi piłkarskie jak Hertha Berlin i Manchester City, co jest powodem do dumy dla mieszkańców.

Zabytkowy Park Miejski

Grodzisk Wielkopolski może poszczycić się pięknym Zabytkowym Parkiem Miejskim, będącym dawnym parkiem krajobrazowym z połowy XIX wieku. Park znajduje się przy zabytkowym pałacu Heleny Zimerman, w którym obecnie mieści się Muzealna Izba Tradycji Ziemi Grodziskiej. Osią parku jest zachowana częściowo aleja grabowa, będąca pozostałością wcześniejszego założenia barokowego z drugiej połowy XVIII wieku. Poza grabami, rosną tutaj głównie klony, lipy i olsze, ale także dęby i cisy, w tym około 30 okazów o pomnikowych rozmiarach. W parku znajduje się duży staw o powierzchni 1,36 ha, przez który przepływa Letnica. Na stawie w okresie od wiosny do jesieni umieszczana jest podświetlana fontanna, tworząca wieczorami barwne widowisko. Warto obejść staw dookoła spacerową alejką, gdyż to piękne i romantyczne miejsce służy zakochanym. Ławeczka zakochanych i brama miłości pozwalają zacieśnić więzi. W 2019 roku część drzew w Parku Miejskim została podświetlona, co nadało temu miejscu niezwykły, wręcz bajkowy klimat.

Pałac w Parku Miejskim

W murach XIX-wiecznego pałacu, usytuowanego w sercu Parku Miejskiego, mieści się obecnie Muzealna Izba Tradycji Ziemi Grodziskiej. To ważne miejsce, które gromadzi wiele eksponatów i pamiątek związanych z bogatą historią miasta i gminy, pozwalając odwiedzającym na głębsze poznanie lokalnego dziedzictwa.

Unikalne Atrakcje w Okolicy Grodziska

Zabytkowy wiatrak koźlak

Wiatrak „koźlak” z 1766 roku przez 245 lat zlokalizowany był w miejscowości Dąbcze pod Lesznem. W 2011 roku nastąpiła jego rekonstrukcja, ale już w Grodzisku Wielkopolskim. Dziś wiatrak przypomina dawne, bogate tradycje młynarskie Grodziska Wielkopolskiego oraz stanowi ciekawostkę turystyczną dla przejezdnych i turystów, będąc żywym świadkiem przeszłości.

Klasztor Franciszkanów w Woźnikach

Woźniki były ośrodkiem kultu św. Franciszka już w XIV wieku. W 1660 roku na miejscu poświęconej świętemu kapliczki Maciej Kazimierz Rogaliński, dziedzic Woźnik, wybudował kościół i klasztor z muru pruskiego i osadził przy nim reformatów. W 1706 roku cały zespół spłonął, a odbudowa rozpoczęła się w 1710 roku według planów architekta Jana Catenaciego. Kościół ukończono w 1723 roku, a klasztor około 1750 roku. Przy budowie zatrudniony był brat Mateusz Osiecki. Wnętrze świątyni wykonali snycerze zakonni Tomasz Mielnarski i Adam Sikorski. Klasztor posiadał bogatą bibliotekę, której książki pochodziły przeważnie z darów dobrodziejów, ale także były kupowane przez samych zakonników. W okresie międzywojennym część książek trafiła do Biblioteki Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk jako dar rodziny Mielżyńskich, stanowiąc cenny dokument kultury umysłowej klasztorów franciszkańskich w Wielkopolsce. Istnieje hipoteza, wedle której na przełomie XVIII i XIX wieku w klasztorze działała konspiracyjna drukarnia. W 1836 roku nastąpiła kasata klasztoru, po której pozostał w nim tylko jeden zakonnik, o. Jan Chryzostom Chrzeliński, który zmarł w 1841 roku i został pochowany w podziemiach kościoła. Z czasem kościół i klasztor stały się własnością rodziny Mielżyńskich, którzy rozebrali budynek klasztorny, zostawiając tylko fragment wschodniego skrzydła, a podziemia zamienili na grobowiec rodzinny. W 1926 roku kościół został uznany za ruinę. Po II wojnie światowej wyposażenie wnętrza kościoła wywieziono częściowo do Buku, częściowo do Poznania i Skórzewa. W 1975 roku ksiądz Kanonik Hieronim Lewandowski, proboszcz parafii św. Wojciecha w Poznaniu, po obejrzeniu ruin kościoła, podjął myśl uratowania tego zabytku dla Kościoła i kultury polskiej. Po załatwieniu odpowiednich formalności władze państwowe 30 stycznia 1976 roku przekazały obiekt Archidiecezji Poznańskiej. Następnie rozpoczęły się prace zabezpieczające i remontowe. Powtórnego poświęcenia kościoła dokonał ksiądz arcybiskup Antoni Baraniak 20 czerwca 1976 roku. 11 czerwca 1978 roku Kuria Metropolitarna w Poznaniu przekazała kościół i klasztor woźnicki franciszkanom z Prowincji Wniebowzięcia. Pierwszym ojcem, który przybył na to miejsce, aby z polecenia przełożonych rozpocząć dzieło odnowy, był o. Zdzisław Regulski, który przez osiem lat nie szczędził trudu, aby podnieść to miejsce z ruin. Powoli zaczęły wracać ołtarze oraz inne części wyposażenia świątyni. W 1984 roku zarząd prowincji podjął decyzję o rekonstrukcji części klasztoru, a zadanie to zlecono o. Sylwinowi Wojdanowiczowi. Każdego roku w okresie Świąt Bożego Narodzenia w prezbiterium klasztoru ojców Franciszkanów w Woźnikach powstaje jedna z największych w Wielkopolsce ruchoma szopka, przyciągająca tłumy wiernych z całego regionu.

Praktyczne Informacje i Ciekawostki Grodziska

Dawne wójtostwo, dworek przy ul. Poznańskiej 45

Budynek należący niegdyś do Walentego Węclewicza, który prowadził w nim „Hotel Du Nord”. W latach dwudziestych w tym hotelu mieściła się jedna z największych sal balowych, a sam obiekt był centrum spotkań i zabawy ówczesnej elity politycznej i społecznej.

Zabytkowy budynek, dawna "burmistrzówka"

Budynek przy ul. Zbąszyńskiej 11 został wybudowany przez władze pruskie w czasie tzw. wielkich inwestycji administracyjnych na ziemi grodziskiej, czyli pod koniec XIX i w pierwszych pięciu latach XX wieku.

Zabytkowy budynek dawna "organistówka"

Jest to najprawdopodobniej najstarszy budynek w mieście, datowany na 1685 rok, co czyni go cennym świadectwem dawnego budownictwa.

Dawna elektrownia miejska

1 listopada 1898 roku w Grodzisku po raz pierwszy zabłysły żarówki w domach i na ulicach. W tamtym czasie Grodzisk był trzecim miastem po Poznaniu i Bydgoszczy w dawnym Księstwie Poznańskim, które zostało zelektryfikowane. Stolica regionu – Poznań – uruchomiła elektrownię zaledwie cztery lata wcześniej, co świadczy o nowoczesności Grodziska w tamtym okresie.

Budynek Starostwa i Sądu

Przy ulicy Żwirki i Wigury znajdują się dwa eklektyczne gmachy: neogotyckie starostwo oraz neobarokowy sąd powiatowy, zbudowane w 1905 roku. Za gmachem sądu znajduje się tzw. dom sędziego oraz więzienie (od 1976 roku w jego murach mieści się zakład poprawczy), tworząc kompleks administracyjny z początku XX wieku.

Tabela Porównawcza: Wybrane Zabytki Grodziska i Okolic

Najczęściej Zadawane Pytania o Grodzisk Wielkopolski

Z czego słynie Grodzisk Wielkopolski?

Grodzisk Wielkopolski słynie przede wszystkim ze swojej unikalnej historii, będącej wynikiem połączenia dwóch miast, a także z bogatego dziedzictwa architektonicznego, w tym cennych kościołów (farny, poewangelicki, św. Ducha). Jest także znany z legendarnej Studni im. ojca Bernarda, symbolu miasta, oraz z sukcesów piłkarskich klubu Groclin Dyskobolia, który w latach 2000-2008 zdobywał wicemistrzostwo i Puchar Polski, a także eliminował europejskie potęgi w Pucharze UEFA.

Jakie są najważniejsze zabytki Grodziska Wielkopolskiego?

Do najważniejszych zabytków Grodziska Wielkopolskiego należą: kościół farny św. Jadwigi (najcenniejszy zabytek, dzieło Bonadury starszego), kościół poewangelicki, Studnia im. ojca Bernarda (symbol miasta), Ratusz, Park Miejski z pałacem (obecnie Muzealna Izba Tradycji), kościół pobernardyński, a także zabytkowy wiatrak koźlak i Klasztor Franciszkanów w pobliskich Woźnikach.

Czy Grodzisk Wielkopolski jest dobrym miejscem do zwiedzania?

Tak, Grodzisk Wielkopolski to doskonałe miejsce do zwiedzania dla miłośników historii, architektury i kultury. Miasto oferuje wiele zabytków sakralnych i świeckich, malowniczy Park Miejski, a także ciekawe miejsca związane z historią, takie jak dawna elektrownia czy budynki administracyjne. Bogata historia i liczne atrakcje sprawiają, że Grodzisk jest wart odwiedzenia.

Jaka jest historia Stadionu Miejskiego w Grodzisku?

Historia Stadionu Miejskiego w Grodzisku Wielkopolskim sięga 1923 roku. Obiekt jest szczególnie znany dzięki sukcesom lokalnej drużyny piłkarskiej Groclin Dyskobolia, która w latach 2000-2008 dwukrotnie zdobyła tytuł Wicemistrza Polski oraz Puchar Polski. Stadion zyskał międzynarodową sławę, gdy w Pucharze UEFA w sezonie 2003/2004 Groclin Dyskobolia dotarł do trzeciej rundy, eliminując takie kluby jak Hertha Berlin i Manchester City.

Co to jest Studnia im. ojca Bernarda?

Studnia im. ojca Bernarda to stara średniowieczna studnia, położona na Starym Rynku w Grodzisku Wielkopolskim, naprzeciwko Ratusza. Jest to symbol miasta, otoczony ozdobną zabudową z drugiej połowy XIX wieku. Z jej historią wiąże się legenda o cudownym wskrzeszeniu miejskiego źródła przez ojca Bernarda z Wąbrzeźna, która jest przekazywana z pokolenia na pokolenie.

Zainteresował Cię artykuł Grodzisk Wielkopolski: Odkryj Jego Sekrety? Zajrzyj też do kategorii Edukacja, znajdziesz tam więcej podobnych treści!